Home > من و خودم > امید ؛ رمز بازگشایی مشکل

امید ؛ رمز بازگشایی مشکل

زندگی همین است ؛ دو رو دارد . خودمان را فریب ندهیم . هم شادی دارد ، هم غم . نه باید غره ی شادی و اقبال دنیا شد و نه افسوس غصه ها و درد ها را خورد . در فراز و فرود زندگی است که مطلوب ، حاصل می شود . حقیقت ، خودش را از پس حادثه ها ، تلاش ها و نا ملایمات  ، می نمایاند . مهم این است که روزنه ی امید را به روی خودمان همیشه باز نگاه داریم . کلید فهم حیات ، امید است . امید که باشد ؛ منطق هم جولان می دهد . شعور و شرف ، کنار سفره ی معرفت می نشیند . ذوق و خلاقیت ، متبلور می شود . امید که باشد ؛ زندگی رونق دارد . انگیزه ، موج می زند . حرکت و نشاط دست به دست هم می دهند .

فقط باید از پا ننشست . خسته نشد . کسل و کاهل نگردید . پایان یک کار ، آغاز کار بعدی باشد . زندگی ؛ مثل دوچرخه سواری است . برای تعادل ، باید حرکت کنی .

امید در زندگی ، یعنی ؛ اعتماد کردن به خالق هستی . اعتقاد به رحمت واسعه ی او . انتظار صحیح و به حق و فراهم کردن اسباب و تجهیزات برای رسیدن به مطلوب و این که همیشه کسی هست که منتظر توست و او ، خداست .

به نا امیدی از این در مرو امید این جاست

فزون تر ازعدد قفل ها کلید این جاست

این باور است که آدمی را در اوج قدرت ، مست و رها نمی کند و در حضیض ذلت ، تنها و بی کس نمی سازد . امید ؛ رمز بازگشایی همه ی مشکل هاست .

لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَهِ اللَّهِ / زمر / ۵۳ 

از رحمت الهی ، هیچ گاه نا امید نگردید .

و امیر المؤمنین علی علیه الاسلام می فرماید که : « انکم ان رجوتم الله بلغتم آمالکم /غرر الحکم / ح۸۲۳ (۶۸) 

اگر شما به خدا امیدوار باشید به آرزوهایتان هم خواهید رسید.

در فرهنگ  معنوی ؛ توصیه شده شایسته است آدمی همواره به خدا ، حسن نظر داشته باشد و برای رسیدن به این درجه از شناخت ، می باید به منبع هستی و قدرت لایزال او اعتماد و اطمینان داشت.

این مفهوم و باور ، بدین معنا نیست که عملکرد خطا و اشتباه خود را نیز به گردن تقدیر الهی بیاندازیم و اندیشه ی غلط و افعال نحس را به حضرت حق نسبت دهیم . با کمی تأمل و انصاف ، می شود فهمید که بسیاری از گرفتاری ها ، جنجال ها و دل پریشی ها ، محصول بد فهمی ، کج خیالی ، سوء ظن ، سستی ، حقد و کینه … و نا امیدی است . شروع بسیاری ازکشمکش ها و آشوب ها ی خانوادگی ، اجتماعی و حتی فردی ؛ منبعث از انحراف فکری و انحطاط اخلاقی است .

به هر روی آدمی به جهت غفلت زدگی  ،گاهی دچار خطاهای کوچک و بزرگ می شود ، آن چه مهم است ، عدم پا فشاری بر خطا و امید واری برای علاج و درمان آن است.

خوب می دانیم که وسوسه های شیطانی ، بشر را احاطه کرده است . برای مقابله با آن ، باید محبت الهی را در وجود خود ؛ تقویت نمود . محبت الهی ؛ چون نوری است که وقتی در درون انسان ، بتابد ، به همه ی  تاریکی پایان می بخشد . محبت الهی  ، چون دریای مواجی است که چون برای پلیدی و ناپاکی تلاش می کند و جاری شود ، پاک و مطهر می گردد …  و شاه کلید این همه ؛ عنصر امید است .

امید ، راز آرامش است .

آدم های امیدوار ، آدم های درگیر دیروز و سرگشته ی امروز و نگران فردا نیستند . آدم های امیدوار ، به گذشته ی خود ، به نگاه پند می نگرند و تجربه ی شکست را باور دارند ، اما نمی شکنند . نمی ایستند ، به وضعیت موجود خود ، واقع گرایانه می اندیشند . خیال پردازی هم نمی کنند . بلند پروازی هایشان هم ، به اندازه ی قد و قواره ی عقل و فکرت توانایی های شان است .

به آینده ی خود و دنیای اطرافشان و حتی جغرافیای جهانی ، خوش بین و مطمئن هستند . مردد و نگران ، مضطرب و دلسرد نیستند .

بادیدن چهره ی آدم های امید وار ، سبک می شوی . آرامش می گیری . احساس خوشایند زندگی و حرکت پیدا می کنی . شاید به همین خاطر است که دیدن چهره ی مؤمن ، عبادت محسوب می شود . زیرا آنها همواره به رحمت الهی ، ایمان دارند.

امام رضا علیه السلام می فرماید : اَحسِنِ الظَّنَّ بِالله فاِنَّ اللهَ عَزَّ وَ جَل یَقولُ : اَنَا عِندَ ظَنِّ عَبدی بِی فَلا یَظُنَّ بی الّا خَیراً.

گمان نیکو به خداوند داشته باش زیرا خداوند عز و جل می فرماید: من در نزد گمان بنده ام حاضرم پس بنده ام جز گمان خیر به من نداشته باش.(جهاد با نفس، ح ۱۴۷)

به خداوند گمان نیک ببر ، زیرا خدای عز وجل می فرماید : من نزد گمان بنده ی مؤمن خویشم ، اگر گمان او به من نیک باشد ، مطابق آن گمان با او رفتار کنم و اگر بد باشد نیز مطابق همان گمان بد با او عمل کنم .

خوش باوری ، حسن ظن ، خوش بینی؛ این ها ساده انگاری ، خود فریبی و بی خیالی نیست . این ها ، نشانه ی سلامت روان و صفای نفس و روح آدمی است . چون کسی که باطنش پاک باشد ، آن چه بر ذهن و اندیشه اش خطور می کند ؛ پاک ، نیک و خیر است .

رضامندی از زندگی ، محصول همین خوش بینی ها و خوب دیدن هاست . گوارایی حیات ، بسته  به ذائقه ی مشخص دارد . آن چه را که امروز در حوزه روان شناسی به آن « مثبت گرایی » (1) می گویند : همان خوب اندیشیدن و نیک دیدن است .

 

 

………………………………………

 

۱ – روانشناسی مثبت 

روانشناسی مثبت ( positive psychology) به عنوان یک اقدام متهورانه ی علمی بر فهم و تبیین شادمانی و سلامت ذهنی و به طور دقیق به پیش بینی عامل هایی تمرکز دارد که بر حالاتی چون فهم و آسان سازی سلامت ذهن ، احساس های مثبت  وشادی با آرامش خیال تأثیر می گذارند .

سلیگمن ، در کتاب شادمانی اصیل ( Authentic Happiness)  ،هیجان های مثبت را در سه مقوله ؛ آنهایی که با گذشته ، حال و آینده پیوند دارند ، طبقه بندی می کند .

هیجان های مثبت مرتبط با آینده ، خوش بینی ، امید  ،اعتماد ، ایمان و اعتقاد را شامل می شود .

رضامندی ، خشنودی ، تحقق ، غرور و آرامش خاطر ؛هیجان های مثبت عمده ای هستند که با گذشته پیوند دارند .

در ارتباط با هیجان  های مثبت حال ، دو طبقه ی متمایز وجود دارد ؛ لذت های آنی و رضامندی های پایدارتر .

لذت ها ، هم لذت های جسمانی و هم لذت های عالی تر را شامل می شوند .

لذت های جسمانی ، از طریق حواس حاصل می شود ( دیدن ، شنیدن ، چشیدن و … )

و لذت های عالی تر  ،از فعالیت های پیچیده تر به دست می آیند و احساس هایی مانند سعادت ، شعف ، راحتی ، سرخوشی و شادمانی را شامل می شوند .

رضامندی ها که حالت های شیفتگی یا جذبه را شامل می شوند، حاصل فعالیت هایی هستند که به کار گیری نیروهای یکتا و اثراتی را می طلبند که با لذت ها ( ی زود گذر ) فرق دارند .

تدریس ، سرپرستی و کمک به دیگران … مصادیق چنین فعالیت هایی است .

نیرومندی های التزامی؛ آن دسته از صفات شخصیتی هستند که با فضیلت های خاصی رابطه دارند و در ارزش های علمی طبقه بندی نیرومندی ها تعریف می شوند .

 *روانشناسی مثبت برگرفته از کتابی است به همین عنوان /نویسنده  : آلان کار با ترجمه حسن پاشا شریفی و جعفر نجفی زند

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

سرنوشت ما در گرو انتخاب خوب

آنچه را که به عنوان روانشناسی مثبت و یا حسن نظر و خوش گمانی مطرح می گردد . در گرو یک انتخاب مناسب و صحیح می باشد .

آدمی ، همواره در حال انتخاب است . ممیزه ی انسان با موجودات دیگر ، در وسعت اختیار و شعاع انتخاب او معنا می گیرد .

شعاع عملیات زندگی انسان های قدرتمند ، گسترده تر از انسان های در خود فرو رفته ، افسرده و مأیوس است . انسان های نا امید و منفی گرا ، دنیای درونشان بسیار کوچک و وسعت نگاهشان ، بسیار محدود و قلمرو ادراکشان ، صعب العبور و سخت و پر خس و خاشاک و آینده شان کور و مبهم است .

بر عکس انسان های امیدوار و مثبت گرا ، درونی دارند ، جهانی به اندازه ی خود هستی ، وسعت دارند . محدوده ی آنها قلوب دیگران است . ادراک آنها ، به قدرت لایزال الهی منتهی می شود .

دقیقاً مهندسی بازشناسی مناقشه های خانوادگی  ،در همین نقطه تلاقی می کند ؛ نقطه آغاز یا همان انتخاب . انسان امیدوار ! کور و نابینا نیست ، به همان مقدار که ناشنوا و بی احساس نیست . هوشمند است . خودش را دوست دارد – ولی خودخواه نیست – به آینده اش ، محترمانه نگاه می کند . هدفمند حرکت می کند .

انسان امیدوار ، هدف های روشنی را تدوین می کند و گذرگاه های متعدد را به سمت این هدف ها باز می کند ( فقط یک راه و یک مسیر ندارد ) او ، هدف هایش را تعقیب می کند و موانع را به عنوان چالش هایی برای غلبه بر آنها از نو چهارچوب بندی می کند .

انتخاب خوب ؛ و ابسته  به اهداف روشن است . منوط به نگرش صحیح  به آینده و تأمین وسایل در مسیر این حرکت است .

یکی از بزرگترین چالش های زندگی ؛ انتخاب همسر و شیوه ی همسرداری است . اگر بگوییم که گاهی اوقات این انتخاب تعیین کننده ی بهشت و جهنم آدمی است و سرنوشت ساز ترین مقطع حیات ، سخن به گزافه نگفته ایم .

صد البته انتخاب های بزرگ دیگری هم در مسیر زندگی انسان وجود دارد که برخی از آنها ، مقدمه ی این چالش بزرگ محسوب می شوند ؛ چون ؛ رفاقت و دوستی ، شغل ، تحصیل ، اسکان و سبک زندگی … بی تردید ، هر انتخابی ، می تواند وضعیت ما را در مسیر زندگی ، معین کند و جغرافیای نگرش و تفکر ما را مشخص کند .

پس هوشمندانه انتخاب کنیم و هدفمندانه تلاش کنیم و امیدوارانه دنیای خود را بسازیم .

 

 

 

      

 

Check Also

شطیطه؛بانویی که عاقبت بخیرشد/عملی که سبب سعادت وعاقبت بخیری می شود

  شخصی است به نام «شطیطه». این نام برای بیدار‌دلان با بصیرت، بسیار آشناست. او …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *