Home > من و تهدیدها > ایران و بحران سالمندی – ۱

ایران و بحران سالمندی – ۱

سالمندی به فرآیندی آرام و پنهان زیست شناختی اطلاق می گردد که با افزایش سن سبب تغییرات مخربی در ساختارهای بدن شده و موجب کاهش عملکرد آن ها می شود در مورد سن به اوج رسیدن این فرایندها اختلاف نظر بسیاری وجود دارد اما از سال ۱۹۹۹، کمسیون جمعیت و توسعه سازمان ملل شصت سالگی را به عنوان آستانه سالمندی در نظر گرفته است که هر روز افراد بیشتری در جهان به آن می رسند.

منظور از سالمندی جمعیت، افزایش نسبت تعداد افراد ۶۰ ساله و بیشتر به ازای هر ۱۰۰ نفر جمعیت زیر ۱۵ سال است که به دو دلیل اصلی صورت می گیرد. کاهش نرخ باروری (متوسط تعداد فرزندان یک خانواده) که باعث کاهش جمعیت زیر ۱۵ سال می شود و افزایش متوسط طول عمر و امید به زندگی که باعث زیاد شدن تعداد افراد بالای ۶۰ سال خواهد شد.

اگر نرخ باروری به اندازه میزان فعلی باقی بماند تا سال ۱۴۳۰ وضعیت رشد سالمندی به صورت صعودی خواهد بود و این به این معنی است که تا سال ۱۴۳۰، حدود ۳۰% جمعیت را افراد مسن تشکیل خواهند داد.

آینده سالمندی ایران در مقایسه با جهان

طبق آمارهای سازمان ملل، کشور ایران در سال ۲۰۵۰ میلادی (۱۴۳۰ شمسی) جزء پیرترین کشورها و از میانگین سنی جهان، آسیا، آمریکا، کانادا، آمریکای لاتین و رژیم صهیونیستی هم پیرتر خواهد بود. این در حالیست که در زمان انتشار این آمار(۲۰۱۲)، کشور ما با نسبت سالمندی ۸% جزء جوانترین کشورها بوده است.

از آنجا که در جامعه ی سالمند نسبت افراد در سن باروری چنان پایین می آید که آنها دیگر نمی توانند مرگ و میرهای جامعه را جبران کنند این موضوع علاوه بر کاهش جمعیت با ایجاد یک دور معیوب سبب کاهش بیشتر نسبت متولدین و تشدید مشکل سالخوردگی، جامعه را دچار  ضعف در تجدید نسل می کند.

ادامه دارد …

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *