Home > من و خانواده > تربیت این آشنای غریب! – ۳

تربیت این آشنای غریب! – ۳

tarbiyat

پس چه باید کرد؟ …

کاری که باید کرد ساده تر از هر راهی است به شرط آنکه:

  1. خودمان افکار و رفتار درستی داشته باشیم.
  2. اگر در شرایط نامساعدی رشد یافته ایم، خود را اصلاح کرده باشیم.
  3. در هر لحظه آگاهانه و عاقلانه با اعتماد به خویش راه درست را در پیش گیریم.
  4. صبور باشیم و یادمان نرود که دیگران هم مثل ما انسانند، خطا می کنند و بعد متوجه می شوند، متوقف می شوند و بعد حرکت می کنند.

و آن راه ساده این است: در هر زمان که متوجه می شویم در وجود فرزندمان یا شاگردمان جوششی برخواسته و خواست ها و تمایلات و اهداف متضاد اندیشه اش را متلاطم کرده است و او گوشه ای از این تلاطم را به بیان می آورد، تنها کار ما این است که انواع انتخاب ها و انواع زیستن ها را مورد بررسی قرار دهیم. با کمک اندیشۀ خود او و در درک و فهم خودش تمام حالات ممکن را تا آخر خطش بررسی و ارزیابی کنیم. نقاط مثبت و منفی اش را بگوییم، مزایا و معایب را بگوییم، اگر به نظرمان یک انتخاب خوب است، نکات منفی اش را هم بگوییم، اگر به نظرمان یک انتخاب بد است، نکات مثبت آنرا هم بگوییم، خودمان جمع بندی نکنیم بلکه جمع بندی را به عهدۀ او بگذاریم. در گفتگوهایمان از او سئوال کنیم و بخواهیم که خودش فکر کند و در نهایت او را به تنهایی و به عقل و اندیشۀ خودش واگذاریم تا خودش با اختیار خودش انتخاب کند و به پیش رود. بپذیریم که آنچه در دست ماست، تنها روشن کردن فضا و کمک به فهم و علم فرزند و متربی است تا جاهل نماند، تا کاری کنیم که در فضای گفتگوی آزاد، به طور طبیعی، انتخاب های خوب و خوبتر خودشان را آشکار کنند، و آنچه در دست ما نیست، تصمیم گیری ها و انتخاب های متربی است.

انسان اگر انسان است، مختار است و خودش مسئول انتخاب ها و اعمال خودش است و بپذیریم که ما مسئول دنیا و آخرت هیچ فرد دیگری نیستیم.

از یاد نبریم که خداوند هم با تمام عشقی که به ما دارد و در نتیجه با تمام خواستی که برای هدایت و عاقبت به خیری ما دارد، هیچ گاه ما را در انتخاب های خوب مجبور نمی کند. ما مهمترین کاری که می توانیم انجام دهیم این است:

کار را بدتر نکنیم و با راهنمایی های اشتباه خود یا الگو بودن ناپسند خود، یا با اجبار و برانگیختن حس عصیان، اوضاع را بدتر نکنیم و اگر در برخی شرایط نمی دانیم که بد و خوب چیست یا خوب و خوبتر کدام است یا اگر در موقعیت های خاص نمی دانیم که چطور رفتار کنیم، بهترین کار این است که هیچ کار نکنیم و اجازه دهیم که متربی سیر طبیعی خود را طی کند. و اگر می دانیم که راه چیست و روش کدام است، بنا به سن متربی و درجۀ فهم و درک او، با برانگیختن اندیشه و تعقل او به روشن شدن فضا کمک کنیم …

نویسنده: هدی احمدی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *