Home > من و خودم > بهتر نقش بازی کنید!

بهتر نقش بازی کنید!

naghsh

زندگی هر فرد را می توان به مانند یک صحنه نمایش در نظر گرفت. صحنه ای که هر فرد با توجه به قابلیت ها و مهارتهایش، در آن ایفای نقش می کند. او باید بتواند نقش خود را در برابر دیگران به خوبی ایفا نماید تا به رسمیت شناخته شود. در این نمایش همه ما می کوشیم تا جایی که ممکن است تصویری مطلوب از خودمان ارائه کنیم. ما برای زندگی در جامعه و تعامل و ارتباط با دیگران باید تصویر خوبی داشته باشیم. ما به عنوان بازیگران نمایش زندگی، باید تا حد زیادی انتظاراتی را که بینندگان از ما دارند براورده کنیم.
فرض کنید که به پزشک مراجعه می کنید. مطب پزشک صحنه نمایش برای پزشک و شماست. هر یک از شما تلاش می کنید تا به بهترین نحو، بر اساس تعریفی که از نقش پزشک و بیمار در جامعه شما وجود دارد رفتار کنید. هرگونه کوتاهی از سوی طرفین می تواند منجر به برهم خوردن صحنه نمایش و قطع ارتباط شود. برهم خوردن صحنه نمایش، امر سادی ای نیست زیرا در برخی از موارد منجر به بحران هویتی می شود. مثلا اگر پزشک اجرای بدی داشته باشد، و مثلا داروی اشتباهی برای شما تجویز کند، دیگر به رسمیت شناخته نمی شود و ممکن است هویتی که سالها برای کسب آن زحمت کشیده است زیر سوال برود.
هر فرد سعی می کند در پشت صحنه نمایش خود، آمادگی های لازم برای ایفای بهتر نقش خود را کسب کند. پشت صحنه مکانی است که دور از چشم حضار است. مثلا یک استاد دانشگاه وقتی درس فردای کلاسش را در خانه مرور می کند، یعنی در پشت صحنه و به دور از چشم شاگردانی که تصور می کنند او جواب همه سوالات را می داند، در تدارک آن است که تصویر استاد همه چیز دان را برای دانشجویانش حفظ کند. همه ما در پشت صحنه خود را آماده می کنیم تا اجرای کاملی برای حضار در صحنه نمایش داشته باشیم. البته حضار نیز در برخی موارد با چشم پوشی های خود، ما را در ایفای بهتر نقش یاری می کنند. مثلا ممکن است یک اشتباه استاد از سوی دانشجویان نادیده گرفته شود. زیرا حضار نیز علاقه ای ندارند تا کلیشه های ذهنی شان نسبت به افراد (چه خوب و چه بد) به این راحتی ها تغییر کند.
در یک اجرای موفق عوامل مختلفی دخالت دارند. ظاهر بازیگر (مثلا لباس، چهره، آرایش، لباس فرم یا ابزاری که همراه دارد. مثل یک گوشی پزشکی) و منش بازیگر (یعنی سبک و رفتار بازیگر. مثل رفتار استاد مآبانه ).
این دو به حضار یاداوری می کند که انتظار چه نقشی را باید داشته باشند.
بدین ترتیب هر یک از ما باید بتوانیم تا حد زیادی خود را با نقش های تعریف شده اجتماعی هماهنگ کنیم. در غیر این صورت امکان پذیرفته شدن ما از سوی سایر افراد در خانواده و اجتماع پایین است. هر یک از ما بعنوان همسر، مادر، پدر، فرزند، معلم، راننده و … در نقشهایی که از قبل برایمان تعریف شده است قرار می گیریم که در برخی موارد رفتار ما را محدود می کنند. اما خلاقیتهای فردی در ایفای نقش را نیز نباید از نظر دور داشت.
لازم به ذکر است در برخی موارد اجراهای متفاوت و دور از انتظار می تواند برای حضار جالب و جذاب باشد. اما نکته ای در اینگونه موارد باید مد نظر باشد آن است که هرچه بازیگر در ایفای نقش خود حرفه ای تر باشد و ذهنیت حضار نسبت به بازی های قبلی او بهتر باشد، امکان بیشتری دارد که اجراهای خارج از هنجار او مورد قبول حضار قرار گیرد.
به هر حال منظور از بازی نقش، ریاکاری نیست. بلکه بدین معناست که هر فرد برای پذیرفته شدن در جامعه و شانس برقراری ارتباط با دیگران، ناگزیر است تا طبق دستورالعمل نقشهایی که می پذیرد عمل نماید. البته اگر در جامعه ای امکان تحرک در درون نقش ها و یا از نقشی به نقش دیگر پایین باشد هم آسیب هایی در بر خواهد داشت که در این مقال نمی گنجد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *